Liya -

Mijn werk ademt over het algemeen een wat treurige poëzie, een serene berusting en (ingehouden) emotie.
Ik probeer iets uit te drukken zonder dat ik een expliciete boodschap wil brengen; een soort existentieel levensgevoel. Het gaat over pijn, berusting, troost en verlangen. Over het moment waarin het besef van de omvang van het tekort en dat van het verlangen samensmelt.
De dingen die ik aanvoel wil ik laten verstillen in een beeld. In de wetenschap dat het moment weliswaar gevangen kan worden in een zichzelf overstijgend beeld, maar dat tegelijk de reikwijdte ervan altijd ontsnapt en ons achter laat met vragen. Vragen die vragen mogen blijven. Pijn die pijn mag zijn. Verlangen dat beantwoord kan worden of onbeantwoord kan blijven.
Dat alles in het besef dat het mysterie groter is dan de mens.
Met de dichter Rilke zeg ik dat veel dingen niet te verwoorden zijn; dat ze zich voltrekken in een ruimte die nog nooit door een woord betreden is. Ik doe pogingen die ruimte te betreden met beeldtaal. In de eerste plaats voor mezelf, maar ook in de hoop dat de ander door mijn werk iets van die ruimte betreden kan in de herkenning van zijn eigen onzegbare en zich gekend mag weten.

Dat alles doe ik met veel verschillende materialen, zowel olie- als acrylverf, als gouache, inkt, houtskool, aquarelpotloden, pastelkrijt, papier en noem maar op. Ik gebruik verschillende dragers en afmetingen en werk graag op groot formaat. Mijn inspiratie vind ik in momenten van alledag en in foto’s van velerlei herkomst. Een bepaalde houding, kleur of compositie die iets van herkenning op emotioneel niveau oproept, is het begin.